การเดินทางคือสิ่งที่ฉันไม่พึงปราถนามากที่สุด
เพราะเดินทางแต่ละครั้ง ใช้เวลาหลายชั่วโมง
ทั้งเหนื่อย ล้า เมื่อยเนื้อตัว ทำอะไรก็ไม่สะดวก
แต่หลายครั้งในความน่าเบื่อหน่าย ฉันกลับชอบใจที่ได้เดินทาง
การเดินทางสำหรับฉันส่วนใหญ่ คือการทำตามใจตัวเอง
นั่นคือ...อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ...
ไม่ต้องมานั่งคิดมากให้เสียเวลา แค่ใจอยากไป
ส่วนน้อย ต้องไปเพราะภาระ หน้าที่
แต่ฉันก็สามารถหาเรื่องเดินเลี่ยงออกนอกเส้นทางได้เสมอ
โดยไม่ได้หลบหนีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ
ช่วงเวลาระหว่างการเดินทาง เป็นช่วงเวลาที่น่าหวงแหนที่สุด
เพราะมันเป็นเวลาดีที่สุดที่ฉันจะได้หยุดอยู่กับตัวเองในโลกส่วนตัว
ข้างนอก... รถบัสคันโตกำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว
แต่ภายในรถ เหมือนเวลาเดินทางอย่างช้าๆ เฉื่อยๆ แทบจะหยุดนิ่ง
ท่ามกลางคนมากมายที่รายล้อม
โลก 1 ใบของฉันก็ยังเป็นของฉัน ไม่มีใครก้าวเข้ามา
ได้คิดอะไรเพลินๆโดยไม่มีถูกขัดจังหวะ
เวลาเดินทาง ฉันชอบนั่งติดหน้าต่าง
ได้นั่งดูต้นไม้ ท้องฟ้า ธรรมชาติสวยๆ โดยไม่มีใครมารบกวน
และบ่อยครั้งที่เผลอมองสองข้างทางจนคอแทบเคล็ด
มองจนหายง่วง ลืมนอนพักผ่อน ออมแรง
ก็ข้างนอกหน้าต่างนั่น มีความงามที่น่ามอง น่าหลงไหลอยู่นี่นา
โลกภายนอก รถบัสคันโตกำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว
ในโลกของฉัน สมองกำลังทำงานอย่างรวดเร็วเช่นกัน
คิดเรื่องนั้น เรื่องนี้ พยายามบันทึกภาพสวยๆระหว่างทางไว้ในความทรงจำ
บ่อยครั้งฉันเบื่อที่จะต้องเดินทาง
แต่เมื่อก้าวขึ้นมา นั่งประจำที่
ความเบื่อหน่ายกลับหายไป
เหลือไว้แต่ความสุข อิ่มใจ ตลอดการเดินทาง
และก้าวขาลงจากรถด้วยความสุขเต็มหัวใจ
แม้ร่างกายจะเหนื่อย ล้า บ้างก็ตาม
" ฉันอยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีความสุข หยุดตรงไหนก็ได้ถ้าเป็นความต้องการของหัวใจ"
เพราะนี่คือการเดินทางของฉัน
อ่านไปแล้ว
561
ครั้ง / ร่วมเขียนอีก
4
ครั้ง